Skylda eða áhugamál.

Við vorum að spjalla vinkonurnar um óhóflegt magn af samvisku. Samviskan er nauðsynleg og leiðbeinandi í hóflegu magni en stundum fer hún yfir þau mörk. Þjakandi skyldutilfinningin verður þá ráðandi í ákvörðunum dagsins. Svo ef ákveðið er að leggjast upp í sófa með sæng og léttri mynd skellt í tækið þá nær athyglin vart söguþræði myndarinnar því skylduverkin óunnu blikka stöðugt í meðvitundinni. Er þetta athyglisbrestur? Nei, þetta er óhóflegt magn af samvisku.
Það sem gæti virkað á þvílíkt samviskuóhóf er skyldan til þess að eiga sér áhugamál. Stærsti drifkraftur samviskunnar er skyldan. Þá skipta aðrir hlutir en lífið sjálft mestu máli. Þar skortir fullkomlega á þann eld sem sprengir upp hömlur ástríðunnar og fyllir líkamann lífi og krafti svo hann geti sleppt fram af sér beislinu og notið hverrar mínútu sem hann hreyfist. Skyldan gagnvart sjálfum sér ætti að vera frumskyldan.

Tökum dæmi um manneskju sem elskar að dansa og verður að leyfa sér það. Lífið án dansins verður líf án sálar. Sorglegu fréttirnar eru þær að sumar þessar manneskjur hætta að dansa og láta óhóflegt magn af samvisku ná yfirhöndinni.

Mjög margir krónískir lífsstílssjúkdómar sem hrjá okkur í dag stafa af þessum völdum, óhóflegu magni af samvisku og skorti á lífi og sál. Þá verður lífið einber þjónusta við hugmyndir, skoðanir og líf annarra. Við gleymum að elska og gleymum að anda og lifa í takt við okkar eigin hjarta. Við þurfum kraft til þess að hreyfast - lífskrafturinn þarf ekki að byggjast á þjakaðri skyldutilfinningu heldur er líka hægt að hleypa ástríðunni upp á yfirborðið.

Engiferrótarseyði og góður svefn

Fyrir um það bil tveimur árum síðan var ég í leshóp. Við lásum saman bókina Tilgangsríkt líf. Ein minningin sem tengist þessum kvöldum var engiferrótarseyðið sem við fengum ævinlega hjá gestgjafanum, en hann leiddi einnig leshópinn. Mér varð svo gott af seyðinu. Ég fór að temja mér hér heima að skera niður ca 1 cm af engiferrót í litla bita og sjóða í vatni í ca 15 mín, helli svo síuðu vatninu í uppáhaldsdrykkjarkönnuna mína og nýt þess að drekka. Nú drekkum við þetta fjölskyldan, ég og börnin mín gjarnan á kvöldin og finnum öll hversu gott það gerir okkur. Ég hef líka tekið eftir því að ég sef mun betur eftir að drekka seyðið.

Svefn er eitt af því sem ég hef lært meir og meir að setja í algjöran forgang í lífi mínu. Ef nógur og góður svefn er ekki fyrir hendi þá er tómt mál að tala um að ætla að taka sér eitthvað fyrir hendur á daginn annað en komast í gegnum hann í einhvers konar móki. Fyrir mig er góður svefn grunnur þess að ég haldi sæmilegri geðheilsu.
Hljómsveitin Sigurrós gefur manni draumkennt ímyndunarafl sem er notalegt að fylgi manni inn í svefninn. http://www.youtube.com/watch?v=sWiJWLiSKro&feature=related

Hómópatía - salt

Eyjan okkar Ísland er umlukin sjó. Sjórinn aðgreinir okkur frá öðrum löndum, jafnvel einangrar og kannski verndar okkur. Hann hefur líka tekið - og í honum endurspeglast óendanleikinn. Saltið í sjónum gerir hann þungan og stuðlar að því að hann frýs ekki eins auðveldlega. 

Hómópatíska remedían Nat mur er unnin úr salti. Þetta er ein stærsta sorgarremedían. Einstaklingur sem þarf á þeirri remedíu að halda einangrar sig gjarnan frá heiminum. Það gerir hann ekki endilega líkamlega eða félagslega heldur verður hann tilfinningalega fjarrænn, gjarnan með tár í auga. Þessar manneskjur vernda sig með ýmsum hætti gagnvart raunveruleikanum. Þeirra stóri ótti er að vera hafnað. Sá ótti ræður ákvörðunum einstaklingsins. Hann kemur sér ekki í aðstæður þar sem honum gæti hugsanlega verið hafnað.

Öll förum við inn í þessa mynd einhvern tíman í lífinu, íslendingar sérstaklega. Við erum oft talin tilfinningalega lokuð eða fjarlæg. Hugsanlega hefur saltið í hafinu sem umlykur eyjuna okkar einhver áhrif á það.

Líkt læknar líkt

Einkunnarorð hómópatíunnar líkt læknar líkt eru kennd við Samuel Hahnemann (1755-1843).

Það merkir að ef eitthvað veikir manneskju þá mun eitthvað hliðstætt í smáskammtaformi hvetja líkama hennar til þess að leiðrétta þá skekkju sem dregur úr henni mátt.

Skekkjan verður þegar eðlileg virkni manneskjunnar - hvort sem það er líkamleg, huglæg eða andleg virkni - afvegaleiðist og vinnur á þann hátt að manneskjan upplifir þverrandi lífskraft.

Smáskammtur er efni eða orka sem er útþynnt, jafnvel svo mikið að það mælist ekki með nútímamælitækjum. Í útþynntu formi virkar smáskammturinn eins og svar við því sem orsakaði skekkju manneskjunnar og hvetur þá líkama, huga og sál til leiðréttingar.

Hómópatían vinnur með orsök einkennanna svo þau leiðréttist. Hún bælir ekki einkenni og telur sér trú um að nú sé allt í lagi þar sem einkennin eru ekki sýnileg lengur.

Tökum dæmi af einstaklingi sem á erfitt með svefn. Hann er fullur streitu, hendur hans skjálfa og hann virðist nokkuð hvatvís. Þetta eru lík einkenni og of mikil kaffidrykkja gæti valdið. Remedía sem unnin er úr kaffi er þá hugsanlega svar við þessum einkennum. Þegar viðkomandi fær kaffi-remedíu þá minnir hún líkama, huga og sál á skekkjuna sem myndast hefur. Manneskjan notar þá sinn eigin heilunarkraft til þess að leiðrétta skekkjuna og við það hverfa einkennin. Heilunarkraftur er viska sem dvelur í frumum, undirmeðvitund og lífskrafti. Manneskjan þarf því ekki að nota meðvitund sína heldur vinnur heilunarkerfi hennar af sjálfsdáðum. Við erum þannig uppbyggð að líf okkar hefur tilhneigingu til þess að leita í jafnvægi. Einkenni einstaklingsins eru á þann hátt tjáning líkamans og benda til þess að leiðréttingar er þörf.

Súkkulaði - fæða guðanna.

Það gleður mig ósegjanlega þegar ég hugsa til þess að ég bý í nágrenni Mosfellsbakarís. Þar inni lifir tilfinning sem hugsanlega líkist paradís. Þar er búið til besta og fallegasta súkkulaði sem mögulega er hægt að hugsa sér. Súkkulaði-listaverkin framkalla innra með mér algjöra sátt við staðsetningu mína. Þessi ólýsanlegi staður gleymir heldur ekki upprunanum því uppi á vegg er stór skjár sem sýnir myndir af kakóbaunum í vinnslu og suðuramerísk tónlist gerir mann hljóðan.
Fyrir tvöþúsund árum síðan voru kakóbaunir fyrst uppgötvaðar í Mið- og Suðurameríku . fimmhundruð árum seinna bárust þær til Spánar og dreifðust þá um Evrópu. Í dag koma flestar kakóbaunirnar frá Fílabeinsströndinni. Það sætir furðu minnar að flestar eru þær unnar í Bandaríkjunum og Evrópu.

http://www.mosfellsbakari.is/

Við Brazilíska tóna http://www.youtube.com/watch?v=suOcREUVFtA

Það eru ekki margar bíómyndir sem festast mér í minni eftir að ég hef horft á þær. Oft á tíðum hverfa þær fljótlega úr huga mér. Chocholat er ein þeirra mynda sem virkilega er þess virði að sjá og jafnvel eiga í vel völdu heimilissafni. Hún verður eins og "góð minning". Myndin fjallar um unga móður sem flytur með dóttur sína til lítils þorps í Frakklandi. Það var þungt yfir mannlífi þorpsins og fólkið óhamingjusamt. Það breytti hinsvegar öllu þegar unga konan opnar súkkulaðibúð í þorpinu. Þar vann hún súkkulaði-afurðir sínar frá grunni af mikilli alúð. Andrúmsloftið í þorpinu lyftist og hamingjan læðist inn með ilmandi súkkulaði bragðbættu með kærleika.
Hér er trailer
http://www.youtube.com/watch?v=KEzzbBc7Tw4

Áhyggjulaus!

Eitt sinn sat ég á fyrirlestri þar sem var verið að kenna okkur að finna innri vellíðan. Aðferðin kom á óvart og var mjög praktísk. Við áttum að loka augunum og hugsa aftur til æskunnar.

"Hver er fyrsta minning þín þar sem þú ert algerlega áhyggjulaus?" spurði kennarinn.

Þegar minningin var fundin rifjaðist upp tilfinningin sem fylgdi henni, að vera áhyggjulaus. Ja hérna, hugsaði ég með mér, langt síðan ég hef upplifað svona mikið frelsi.

Eftir það get ég ævinlega sótt minninguna þar sem ég hleyp um í náttúrunni fullkomlega meðvituð um vindinn, lyktina og hljóðið sem umlak mig en algjörlega ómeðvituð um hverjar þær áhyggjur sem hægt er að láta sér detta í hug.

Hamingja & uppeldi

Uppeldi er efni sem ég hef óþrjótandi áhuga á. Flest sem snýr að uppeldi og að verða betri manneskja nær athygli minni. Ein af þeim konum sem ég lít upp til varðandi uppeldis- og kennslufræði er Nel Noddings http://www.infed.org/thinkers/noddings.htm . Hún minnir að sumu leyti á Evu Joly í útliti og er engu minni kvenskörungur. Ég las ógleymanlega bók eftir hana sem heitir Happiness and Education, http://ebooks.ebookmall.com/ebook/167838-ebook.htm. Þar segir hún að þegar foreldrar eru spurðir hvað þeir vilji helst til handa börnum sínum er svarið yfirleitt hamingja. Ef þau eru ekki hamingjusöm verða aðrir hlutir hjóm eitt. Því furðar hún sig á því að hamingjan sé ekki grundvallarmarkmið í námskrám skólanna.

Ég man þá tíð, sérstaklega þegar ég var unglingur, þá fannst mér það hljóta að vera skortur á visku að vera hamingjusamur. Ég var einfaldlega sannfærð um að hamingjan væri ekki til.

Nú er ég sammála Noddings. Hamingjan er viska. Hún auðveldar bæði nám og vinnu ásamt því að glæða lífið tilgangi og ljóma. Uppeldi ætti því fyrst og fremst að snúast um að kenna börnunum um hamingjuna og að vera hamingjusöm.

Monty Python eru ævinlega til fyrirmyndar http://www.youtube.com/watch?v=WlBiLNN1NhQ

Mr. Marley bara dásamlegur þegar hann syngur um litlu fuglana þrjá http://www.youtube.com/watch?v=kIjkW6iyXNo